Kuzgun Yazıları

Ölüm Maskesi

Mon, 25 May 2009 11:57:00 +0300

Zalim bir karanlığın içinde sıkışmışçasına havası ağır, yıldızsız bir gece şehri kucaklamıştı. Şiddetli rüzgar camları takırdatıyor, dükkan kepenklerini sarsıyor, çöp bulutlarını küme halinde uçuruyordu. Gecenin bu saatinde şehir olabildiğince sessizdi. Çoğu insan evlerinde, yataklarında, koltuklarında veya masa başında, huzurlumu kabuslumu bilinmeyen uyku alemine dalmıştı... İki kişi hariç...

Yüksek binalardan birisinin tepesinde gecenin derin karanlığına zıt beyaz bir elbisenin etekleri dalgalanıyordu. Kolları çıplaktı ama soğuğu hissetmiyormuş gibi gözüküyordu. Tam arkasında gece kadar siyah pelerinin içinde, pırlantalardan işlenmiş göz maskesi olan kadın duruyordu. İkisi de oldukça sessizdi....

Beyaz elbiseli kız, bir süre daha sessizce yüksekten şehri seyretti. Bir kaç pencere pırıltısı dışında hiç bir ışık yoktu. Biraz daha aşağı sarktıktan sonra çatının üstüne çöktü, dirseklerini dizlerine sarıp oluşan boşluğa kafasını dayayıp sessiz hıçkırıklarla kilitlenerek ağlamaya başladı. Pırlanta maskeli kadın kollarını kıza sardı. Bu hem kızın acısını hafifletme, hem de sert bir rüzgarla çatıdan düşmesini engellemek içindi... Çok ağır bir acıyı paylaşayan iki kişi, kör gökyüzünün altında, sessiz ve hazindi. Sonunda kızın kollarını okşayarak fısıldadı.

"Hala geçmedimi tatlım?"
"Hayır..."
"Üşümüyormusun?"
"Hissetmiyorum..."
"Ne düşünüyorsun?"
"Hiç bir şey... Şimdilik. Henüz çok taze..."

Bir süre daha sessizlik... Sonunda dayanamayan kız sordu...

"Ölüm maskesi, sence dünyada gerç.. ( devamı )

World of Warcraft - Gecenin Avcısı 1

Mon, 16 Feb 2009 22:29:00 +0200

Bölüm Bir : Duskwood Sürgünü

Altın renkli güneş Goldshire'ın taş evlerini aydınlatmaya başlamıştı. Çevredeki yeşil ağaçlar ve kristal görünümlü göl insana huzur veriyordu. Yeni uyanan insanlar aceleyle ve merakla meydana doluşmaya başlamıştı. Birçoklarının çocuklarınında içinde olduğu ve Elywnn ormanı civarında korumalık yapmak amacıyla dağılacak olan, sadece temel savaş eğitimi almış olan grup meydanın ortasında düzgünce sıraya girmişti. Hiçbirisi yirmi yaşından büyük olmayan bu gençlerin çoğu kasılarak çevreye poz veriyordu. Ama Çavuş Fedran geldiğinde bu manzara sona erdi. Herkes çok düzgün bir şekilde kıpırtısız durdu.
Çavuş Fedran'ın sesi meydanda yankılandı.
"Hazırmısınız?"
Cevap tek bir kişiye aitmişçesine çıkmıştı.
"Hazırız!"
Çavuş Fedran yüzünde bir gülümseme bile oluşamadan elini örme zırh ceketinin cebine attı. Bu sırada kalabalığın arkasına karışmış iki Draeni'yi fark etmemişti. Zaten Draeniler de ne olacağını merak etmiş, insanların arkasına sızmışlardı. Çok geçmeden Çavuş yüksek sesle haykırarak isimleri ve gidecekleri yerleri bildirmeye başlamıştı.
"Martin, Stormwind."
"Elaine, Redrigde."
"Lenny, Westfall."
Sonuda belirli bir isime gelince Çavuş'un yüzünde neredeyse bir gülümseme oluşmuştu.
"Gilanshar, Duskwood."
Gilanshar isimli kızla beraber küçük meydandaki herkes nefesini tutmuştu. Çavuş'un kendisinden nefret ettiğini biliyordu ama bu kadar da değil!
Çavuşla aralarında ilk tanıştıkları zamandan beri tatsızlık vardı. Babasının çocukken hikayelerde anl.. ( devamı )

Kuzgun'un sevgililer günü...

Sat, 14 Feb 2009 14:15:00 +0200

...Çatı katındaki bar kalabalıktı. Bir çok insan müzik eşliğinde içkilerini yudumlayarak neşeli sohbetin denizinde derinlere batmıştı. Bayan ve erkeklerden oluşan garsonlar sandalyelerin arasındaki zorlu yollardan gidip geliyordu.
Üç kişinin olduğu bir masaya oturan kız ve erkek diğerlerine bakıyordu. Kız buraların yabancısıydı, bu kadar kalabalığı görünce istememesine rağmen ruhunun derinliklerinde panik hissetmişti. Yüksek sesli müzik ve kalabalık korkunçtu. Gözleri bir kabusun izlerini yansıtırcasına zeminde bir yere dikilmişti. Bu sırada sevgilisi kendisine ne içmek istediğini sorunca sadece hiç bir şey istemediğini belirtmek için kibarca başını iki yana salladı. Kendisine bira söyleyen sevgilisi masadaki diğer üç arkadaşı ile sohbet etmeye başladı. Kız hala gözleri boşluğa takılmış, öylesine duruyordu. Elinden çıkartmadığı siyah kadife eldivenleri, az ışıkta bile parıldıyor, insanın gözünü alıyordu...
Az sonra garsonlardan birisi gelerek birayı getirmişti. Aslında kız için içki tuhaf bir şey değildi, zamanında evinde babasıyla neredeyse her çeşit içkiyi öğrenmişti, sarhoş olmaya karşı büyük bir bağışıklığı olmasına rağmen bunu kendine ait hoş bir sır olarak saklardı. Sevgilisinin bira içmesi hoşuna bile gitmişti... Masadaki dört kişi bira şişelerini havaya kaldırırken, sadece öyle kalmıştı. İnsanlar onun bakışlarından dolayı duraksadığında, içinden kendisine lanet okudu. Kendisi yüzünden kötü hissetmiş olmalıydılar. Ama sevgilisinin arkadaşı bu anı kapatmak için elindeki şişeyi ona doğru uzatmıştı.
"Sen de hoş geldin!"
Karşılık olarak gülümsediğinde, kısa süren bir muhabbet başladı. Ardından yine sessiz kalmıştı...
Yüz&.. ( devamı )

Kuzgun Şiiri

Sat, 13 Dec 2008 18:10:00 +0200

ruhumu ıssız bir katedralde terk edin
sadece acımla yaşayabilmem için
hala inanamadığım gerçekliğin
beni parçalayabilmesi için

izin verin karanlık ele geçirsin beni
tüm sessizliği ve hiçliği ile
izin verin güneş dokunmasın yüzüme
boğazım tozun rutubeti ile yansın

uzaklarda bir yerde, güzel ve canlı
yaşamın olduğunu unutarak yavaşça
ve ay ışığının hafifçe okşadığı
yeşil derin vadilerin anısıyla

gözlerimi bütün dünyaya kapatarak
karanlıkta yol bulmaya çalışarak
her bir soğuk taşa takılarak...
lütfen beni terk edin burada

anılarım tek tek silinirken benliğimden
burnumda son kalan keskin koku ile
ağzımdaki son kekremsi tat
son bir silik sima zihnimin aynasında

bu hiçlikte acımla yaşamak yeğdir
sevdiklerimin kalbini kırmaktan
tek başıma ayakta bekleyip
zamanla gelecek sonu karşılamaktan

o kadar umutsuzlukta kalsın ki kalbim
ellerimde dokunduğumda hissedebileyim
yer çekimine yenik düşen kanımın
ayak parmaklarıma sızdığını hissedeyim

asla yansımasın taş duvarlarda
bir mumun altın yumuşak ışığı
kimse bölmesin sonsuz acımı
sadece bitmesini bekleyeyim...

gökyüzünde yankılanan kuş sesleri
güneşe göç eden renkli kelebekler
gümüş ışıkla dans eden denizler
hepsi benim dünyamdan uzak...

sadece karanlıkta olmak istiyorum
bana ihanet eden yaşamdan uzak
matemimi daima yaşatmak istiyorum
bir kuzgunun tüylü kanatlarında

haykırışım taşmasın bu duvarlardan
kimse tatmasın böylesine ısdırabı
çaresizliğin getirdiği zehri
kimse bilmesin ruhumun derinli.. ( devamı )

Karanlıkla Yolculuğun İncelikleri...

Sat, 13 Dec 2008 17:39:00 +0200

Karanlıkta yolculuk etmenin nasıl hissettirdiğini anlatabilmek bir o kadar kolay görünüşlü zor bir şeydir. Umutsuzluk, kaybolmuşluk, bazen de nefret, bizi karanlığın için tutup savuran bütün bu hisler ve daha niceleri. Kurtuluşun uzaklığının mesafeleri...

Sevgi mi hayatta bizi yönlendiren, yoksa yaşama iç güdüsümü? Biz miyiz kendimizi karanlığa çeken, yoksa geçtiğimiz yollar mı? Sevmek mi daha önemli, nefret etmek mi, diğer insanlardan bizleri anlamasını beklemek bir o kadar saçma mı? Ölümün ciddi havası çevreyi sardığında, sadece kaybetmenin verdiği acımı?

Daha kaç kişi var benim gibi kaybolmuş, ruhunu yitirmiş, umut kelimesinin anlamını unutmuş, artık çaresizlikle karanlığın içinde tökezleyen adımlarla ilerleyen. Geçmişin özlemi ile günün acısını karıştırınca bulanan akıllar.

Bazen bir kurtarıcı karanlığın kenarında bekler. Ona koşmak, sonun geldiğni hissetmek... Ama karanlıkta yanılgıya düşmek daha kolaydır, çünkü görmek zordur. Onu bizi sevdiği içinmi severiz, bizi kurtardığı içinmi, yoksa sadece kendisi olduğu için mi ? Nedir bu çılgıncasına his, aşkı inkar eden ruhların acıyla inlediği bir dünyada böylesine bağlılık? Bu kadar umutsuzken sevigiyi bulmak mı, bizi mucizelere inanmayan bir insan yapıyor yoksa?

Karanlıkta çok uzun süre kalan insalar , bir şekilde diğer insanlardan daha hassas olurlar. Gözleri körelmiştir belki, ama ruhları duyarlı olmuştur... Bazen karşısındakinin ses tonundan nasıl hissettiğini anlayabilir, bazen de hiç istemedikleri şeyleri hissedebilirler. Zamanla karşılarına çıkan herkesten aynı şeyi beklerler, ama bunun getirisi sadece hayal kırıkl.. ( devamı )

Özgürlüğe Bir Saat...

Fri, 21 Nov 2008 15:05:00 +0200

Karanlıktı…
Her zaman karanlıktı…

Kanlanmış gözlerini odadaki tek ışık kaynağı olan monitöre dikmişti. Gördüğü manzara gitmek istediği yerdi. Ünlü her hangi bina veya şehir değil sadece bir ormanın resmiydi. Yoğun bir kar, yapraklarını dökmüş uzun kuzey ağaçlarının eteklerini belki de diz hizasında doldurmuştu. Yukarıdan dalların arasından gelen güneş demeti, kışa has o altınımsı renkle yağan bir kar anaforunu ve kısmen zemini aydınlatıyordu. Dalların arasından beyaz kar yığınları arasında dökülen ışıklar, antik zamanlara ait bir motifi yansıtır gibiydi. Resme sessizlik hakimdi. Çok uzun zaman önce, tozlu sandıkların içine kapatılıp unutulmuş sırlar kadar dilsizdi. Tek yaşam belirtisi, soğuktu. Sert bir rüzgarla sonsuzluğa kadar akıp gidiyormuş gibi gözüken soğuk… Bakmak bile içini ürpertiyordu. Yine de orada olmayı çok istiyordu…

Acaba dünyanın hangi köşesindeydi bu güzel orman, neresindeydi? Gerçekten oraya gidebilir miydi? Yoksa bu sönüp gidecek bir hayal miydi?

İçinde sıkışan isteğe dayanamayarak bakışlarını odada gezdirdi. Her şey o kadar eski ve tozluydu ki, eşyaları gören dilenciler bile hallerine acırdı. Oda çok karanlıktı. Kapıdan içeri bakıldığında sadece bir yüz görünüyordu, orman karının ışığı ile parıldayan.

Hiç umudu kalmamıştı. Kendisini kurtaracak kadar gücü yoktu, birçok sorumluluğun –maddi ve manevi- altında ezilirken kendisini kurtaramazdı. Hiçbir ayna yüzünü görmek istemezdi, hiçbir insan kendisine sempati duymazdı. Onu buradan, bu sislerin içinde boğulmuş karanlık dünyadan kurtaracak kimse yoktu. Ken.. ( devamı )

Karanlıkta Kalan Taraf...

Tue, 11 Dec 2007 14:23:00 +0200

hep kendime soruyorum "neden ben?". neden ben kendime acıyorum ? neden hayata böylesine karanlık bakıyorum ? kendimi koyamacak hiç bir yer olmadığında, neden yollar tek çare gibi gözüküyor..

bu kadar çok soru sormama rağmen bunların cevabı nerede ? hiç bir cevap yok, sadece sessizlik, sadece boş karanlık...

umutsuzluk tüm benliğimi ele geçirirken, mutlu olduğum anların hatırları zihnimden gitgide uzaklaşan bir yıldızışığı gibi soluyor... gözlerimdeki ışık soluyor, yok oluyor... kırık aynamdan yansımama baktığımda, benden gitgide uzaklaşan bir kız görüyorum... gülümsemeyi unutmuş bir kız... ve tüm yaşam gözlerinden çalınmış.. gözlerinde sadece karanlık var...

karanlık insan ruhunu bir kere bile ziyaret ettiğinde, hatırası gözlere yerlşeşir, sanki o kişiyi işrateler.. ve işte bende aynaya baktığımda gözlerimde karanlığın işaretini görüyorum...

ve bu saf katıksız nefretin içinde yaşamak için pek az yol vardır... katlanmak içinse hiçbir yol yoktur.. içinde karanlıktan bir parça barındırınca, biraz delicede olsa, yalnızlığa ve düşüşe karşı koyabiliyor insan.. bu içinden çok fazla şey çaılıyor olsa bile.. acısına tutunarak, acısını aşabilen kendimden başka hiç kimseyi tanımıyorum...